Rozdział 13 Za drzwiami

-Dobra to ja idę na te cholerne badania - rzucił Brad.
Wyszedł z pokoju. Podszedłem do drzwi i je zamknąłem.
Dobra teraz albo nigdy.
Położyłem gitarę na łóżku Brada i odsunąłem łóżko. Uklęknąłem przed tajemniczymi drzwiami. Chwyciłem za klamkę i szybkim ruchem otworzyłem drzwi. Zajrzałem do środka. Panowały tam egipskie ciemności. Podszedłem do szafy i wyjąłem z niej latarkę. Powróciłem do otworu. Poświeciłem do środka, ale nic tam nie zobaczyłem. Na jednej ze ścian dostrzegłem drabinę. Opuściłem nogi i zacząłem schodzić na dół. Kiedy moje nogi dotknęły podłogi włączyłem ponwnie latarkę. Zorientowałem się, że jestem na początku korytarza. Przełknąłem głośno ślinę i poszedłem przed siebie.
Ciekawe co takiego jest tutaj, że Brad zabronił mi otwierać te drzwi.
Oświeciłem podłogę. Były ułożone na niej szare płytki. Poświeciłem na ściany. Były z czerwonego drewna. Coś po nich płynęło. Dotknąłem ściany kciukiem i palcem wskazującym.
Hm... Coś lepkiego.
Włożyłem kciuk do ust.
I słodkiego.
Oświetliłem palec wskazujący. Tą słodką, lepką cieczą okazała się być krew. Przeraziłem się. "WRACAJ DO POKOJU" krzyczał głos w mojej głowie. Nie posłuchałem go i poszedłem dalej. Nie wiem ile szedłem, może minuty, może godziny. Od słodkiego zapachu krwi robiło mi się niedobrze. Nagle przede mną wyrosła ściana. Poświeciłem na nią i ujrzałem mały srebrny przycisk. Wyciągnąłem dłoń i palcem wskazującym wcisnąłem go. Zniknął a na jego miejscu ukazały się ogromne żelazne drzwi. Przełożyłem latarkę do drugiej ręki i ponownie wyciągnąłem dłoń. Chwyciłem za klamkę. Pchnąłem drzwi i wszedłem do środka. Ujrzałem kolejne drzwi. Otworzyłem je. Wszedłem do następnego pomieszczenia. Przy drzwiach wymacałem włącznik. Włączyłem światło. Zasłoniłem oczy. Kiedy już przyzwyczaiły zdjąłem z nich rękę. Ujrzałem szafę. Podszedłem do niej i ją otworzyłem. W środku na wieszakach wisiały lekarskie uniformy. Zdjąłem jeden z nich i założyłem na siebie. Nagle szafa zamieniła się w windę. Wszedłem do środka.
-Witamy doktorze Flynn. - odezwał się kobiecy głos.
Drzwi windy zamknęły się i zacząłem jechać w dół. Po paru sekundach dźwig zatrzymał się. Drzwi otworzyły się a mi ukazało się pomieszczenie jak w bazie NASA. Zszedłem po schodach. Podszedłem do jednego z komputerów. Odsunąłem krzesło i włączyłem monitor. Pojawił się jakiś plik. Wsiadłem aby go przeczytać. Tekst był chyba po hiszpańsku.
Szkoda, że zamiast hiszpańskiego wybrałem włoski.
Wyłączyłem monitor.
-A co ty tu robisz? - odkręciłem się.
Za mną stał doktor McCurdy.
-Ja... Nic.
-Jak tu wszedłeś?
-Znalazłem takie drzwi.
-Ah już wiem jakie. Twój przyjaciel cię nie ostrzegł aby ich nie otwierać?
-No mówił, że mam nie otwierać.
-Czemu go nie posłuchałeś?
-Byłem ciekawy.
-Ciekawość to pierwszy stopień do piekła Connor. Mam przykra wiadomość chłopcze. Odkryłeś co tu się dzieje. Teraz muszę cię uciszyć. -chwycił mnie za ramię.
-Spokojnie proszę pana nic nikomu nie powiem
Zaśmiał się.
-Oj Connor... Wiem, że nikomu nie powiesz. Już stąd nie wyjdziesz.
-Co? Czemu?
-Już powiedziałem ci czemu. Fajny z ciebie chłopak. Szkoda, że muszę cię zabić. - wyciągnął z kieszeni nóż.
Cofnąłem się. Wpadłem na komputer. Jack rzucił się na mnie.
-Connor.. - ktoś szturchnął mnie w ramię. - Con proszę obudź się.
Przetarłem i otworzyłem oczy. Przy moim łóżku klęczał Brad. Rozpłakałam się
-Oh Brad... - usiadł obok mnie i mnie przytulił.
-Cii.. Już dobrze, jestem tu. Nie bój się. to tylko zły sen.
-Bardzo zły. Śniło mi się, że otworzyłem drzwi i była tam jakaś baza i Jack chciał mnie zabić, bo odkryłem tajemnicę. - wtuliłem się w niego jeszcze bardziej.
-Cii... - pogłaskał mnie po głowie. - Już dobrze. Pójdę po śniadanie okej?
-Mhm. - posunąłem się od niego i otarłem łzy.
Loczek wstał z łóżka i wyszedł na korytarz. Położyłem się na łóżko. Zamknąłem oczy. Po jakimś czasie przyszedł Brad. Podał mi miskę z płatkami kukurydzianymi.
-Smacznego. - Uśmiechnąłem się.
Szybko zjadłem śniadanie i poszedłem się przebrać.
-Hej Con. - przed drzwiami do pokoju stała Amanda - To ty ostatnio śpiewałeś?
-Umm... Tak. - podrapałem się po karku.
-Zaśpiewasz coś mi Klarze i Jane?
-Jasne, zaraz do was przyjdę.
Otworzyłem drzwi i wszedłem do środka. Brad leżał na łóżku i czytał książkę.
-Czemu Ty nie chodzisz o kulach? - spytał nie odrywając wzroku od lektury.
-Bo mi nie wygodnie tak chodzić.
-Chodząc o kulach nie obciążasz nogi. - wziąłem gitarę i udałem się w stronę drzwi. - Gdzie idziesz?
-Do Amandy. Chciała abym coś jej i dziewczynom zagrał. Idziesz ze mną?
-Nie. Mam co robić? - podniósł książkę do góry.
Wyszedłem na korytarz. Podszedłem do pokoju dziewczyn i zapukałem do drzwi. Otworzyła mi Klara.
-Con! Jak fajnie, że przyszedłeś i masz gitarę!
-I mam gitarę. - uśmiechnąłem się.
Wszedłem do środka i przywitałem się z Jane. Usiadłem obok Amandy.
-To co chcecie abym zagrał?
-Najlepiej to co wczoraj. - powiedziała Klara.
Wziąłem gitarę do ręki z zacząłem grać.

***

-Con to było niesamowite. - Amanda klepnęła mnie w ramię.
-Dzięki. - uśmiechnąłem się i poprawiłem grzywkę która opadła mi na oczy. - Dobra dziewczyny miło się z wami gada, ale będę już wracał do siebie.
Wstałem i odkręciłem się w stronę drzwi.
-Jeszcze raz wielkie dzięki, że przyszedłeś. - przytuliła mnie Klara - Dobra leć do swojego Brada.
Puściła mnie. Wyszedłem na korytarz.
Mojego Brada? O co jej chodziło?
-Con dobrze, że już jesteś. Pożyczysz mi kilka bransoletek?
-Po co?
-Nieważne. Pożyczysz?
-No okej. - położyłem gitarę na łóżku.
Zdjąłem cztery bransoletki i rzuciłem je Bradowi. Patrzyłem jak zakłada bransoletki na nadgarstek. Przyjrzałem się uważniej i dostrzegłem coś czerwonego. Świerze rany.
O nie! Musiał to zrobić kiedy byłem u dziewczyn, ale dlaczego to zrobił?
Wstał z łóżka.
-Brad - spojrzał na mnie. - Dlaczego?
-Co dlaczego? - wskazałem na nadgarstek. - Ugh... Nieważne.
Wyszedł na korytarz zamykając za sobą drzwi.
Jak to nieważne? Dla mnie ważne. Nie chcę aby się okaleczał. Chcę mu pomóc. Najgorsze jest to, że nie wiem jak mu pomóc.